Oscar's personage

Monoloog in de film

https://www.youtube.com/watch?v=PNAc6zG1ve4



personage Oscar Schell : 

- 9 jaar
- draagt enkel witte kleren
- volgens eigen zeggen veelzijdige hobby's : uitvinder, sieradenontwerper, amateur-entomoloog, francofiel, slagwerker, verwoed schrijver van fanmail, pacifist, archeoloog van Central Park, romanticus, Groot Ontdekkingsreiziger, amateur-astronoom, acteur (Yorick in de schoolvoorstelling van Hamlet), inconsequent veganist, verzamelaar van: zeldzame munten, vlinders die een natuurlijke dood zijn gestorven, Beatles-spullen, miniatuurcactussen en halfedelstenen. 

- ook veelzijdig karakter : hyperintelligent, enorm talentvol, hooggevoelig en vertoont trekjes van ADHD. 
- kan irritant zijn voor mensen die hem niet kennen
- kan niet relativeren waardoor hij alles serieus neemt
- vol levenslust en optimisme (vandaar dat hij nooit stop met zoeken achter 'black)
- rond karakter ( = verandert in het verhaal, complexere persoonlijkheid)


een beoordeling van het boek : 


Het taalgebruik vond ik erg leuk, vooral dat van Oscar. De vele op- en aanmerkingen van die vroegwijze maar toch naïeve jongetje zijn ontzettend leuk om te lezen. In korte, snelle zinnen wordt verteld wat Oscar denkt. Dit is een veel effectiever dan bijvoorbeeld beschrijvingen van de omgeving. Zo zit je meteen in het verhaal, ben je minder een toeschouwer. Veelvuldig wordt gebruik gemaakt van ironie en sarcasme, zonder dat het gemaakt overkomt. De humor en de zelfs luchtige schrijfstijl maken het onderwerp handelbaar.


Hoewel hij een klein kind is, is hij op sommige manieren heel volwassen, zo lees je dus geen kinderboek, maar kijk je wel eens door andere ogen naar de wereld. Op internet las ik dat sommigen hem enigszins ongeloofwaardig vonden overkomen (‘zulke dingen zeggen jongetjes van negen jaar niet!’) en zich moeilijk konden inleven in zijn wereld, was bij mij het tegenovergestelde het geval. Hij denk via ongewone ‘logica’ en verzuipt zo nu en dan in zijn gevoelens; iets waar ik me wel mee kan identificeren. Ook was het de bedoeling dat hij op sommige momenten irritant overkwam, maar in vele gevallen ergerde ik me meer aan de andere personages.
Het sterkste punt van het boek vond ik dat het zo ontiegelijk veel emoties weet op te wekken. Geen een hoofdstuk liet mij onberoerd. Ik leefde mee met Oscar en zijn grootouders en met alle mensen die hun familieleden zijn kwijtgeraakt. Ik lachte om de absurde situaties en werd kwaad op alle mensen die Oscar tegenwerkten. 



bron : http://www.scholieren.com/boekverslag/58975